آتیشم نزن دل بی طاقت   فراموشش کن دل بی طاقت

نفرین نمی کنم تو رو                        هر جا می خوای بری برو
نگو قسمت نبوده                             خودت  نخواستی برو
هر جا می خوای تو برو                      دیگه دل تو رو نمی خواد
این عشق تو مرده                            این دلم تو رو نمی خواااااد
ای دل من دیگه بسه     دیگه بسه 
از عاشقی شدم خسته         شدم خسته
نمی خوام که عاشق باشی    نمی خوام        دیگه بسه دیگه بسه            
توو این روزاا،دوره زمونه       دوره زمونه       دیگه هیچکس عاشق نمی مونه

تو عاشق شی،دل می سوزه   می سوزه     چند بار سوختی دیگه بسه ....

با تو فراموش بکنم                  قصه های گذشتمو

وقتی با منی چرا                    دنیا برام زیبا می شه

انگار تولدی دوباره                   تو زندگیم پیدا می شه

هر جا که من پا می ذارم         یاد تو خاطرم میاد

از توی ذهنم نمی ری             عاشقتم خیلی زیاد

ای کاش بدونی که برام          خورشید فردای منی

نباشی دنیا رو نمی خوام       تو نور چشمای منی

با تو همه دنیا مال منه           خوشی هر جا پر می زنه

تو وجودت غم شکنه             بی تو نمی تونم پا بگیرم

چه کنم آتیش می گیرم         تو نباشی من می میرم

 گوشه ای از راز نگات             به وسعت زندگیه

قلب تو لبریز شده از              معرفت و سادگیه

وقتی که دور می شی ازم     غم دلمو خون می کنه

نبودنت حتی یه لحظه             قلبمو ویرون می کنه

دست توی دست من بذار         بیا بریم یه جای دیگه

یه جا که حتی توی خواب       هیچ کسی اونو ندیده

با من بمون تا همیشه            عشقو برام هدیه بیار

بذار منم به پات بمیرم             پا روی زندگیم بذار

شاعر که شدم

نردبانی بلند برمی دارم

پای پنجره ی پرسه های  پسین پروانه می گذارم

شاعر که شدم

می آیم کنار کوچه ی کبوترها

تاریخ یادگاری دیوار را پر رنگ می کنم و میروم

شاعر که شدم

مشق شبانه ی تمام کودکان جهان را می نویسم

دیگر چه فرق می کند

که معلمان چوب بدست

به یک نواختی خطوط مشق های شبانه

شک ببرند یا نبرند

شاعر که شدم سیم های سه تارم را

به سبزه های سبز سیزده گره می زنم

و آرزو می کنم

آهنگ پاک صدای تو را بشنوم

شاید که شاعری

تنها راه رسیدن به دیار رویا

و کوچه های خیس کودکی باشد